Grand veneursaus een klassieke saus voor bij allerlei soorten wild. In mijn geval serveerde we het met everzwijn, maar u kan dit gerust vervangen door eender welk ander soort wild of zelf door steak of struisvogel. (Hoewel het natuurlijk authentieker is met een lekker stukje ree of fazant.)

De naam komt trouwens van het franse woord voor jachtmeester, het hoofd van de jacht aan het Franse hof in de 17de eeuw.

INGREDIËNTEN

1 grofgesneden ui
1 grofgesneden wortel
1 eetlepel bloem
3,5 dl wildfond
1 dl bruine fond
0,6 dl rode wijn
1 eetlepels azijn
2 geplette peperkorrels
1 gedroogde jeneverbes
2 teentjes knoflook
boerenboter
scheutje room
3 eetlepels aalbessengelei
scheutje cognac

Smelt de boter in een sauspan en laat de uien en de wortel zachtjes aanstoven. Voeg daarna de knoflook, de jeneverbes en de peperkorrels toe. Meng alles goed door elkaar en laat eventjes kort bakken op het vuur. Blus nu met de rode wijn en de azijn. Roer goed door, zodat alle aanbaksel van de panbodem lost. Zorg ervoor dat de azijn volledig kan verdampen.

Bestrooi nu met de bloem en laat kort eventjes opdrogen. Overgiet met de wildfond en de gewone bruine fond. Laat dit alles een tweetal uurtjes op een klein vuurtje pruttelen, zodat een deel van het vocht kan verdampen en de smaken zich goed kunnen mengen.

Deze vochtinductie is eigenlijk de basis van verschillende andere sauzen.
Als je nu bijvoorbeeld enkel een scheutje room saus toevoegen dan krijg je Dianasaus.

Maar wij gaan voor Grand veneursaus en daarvoor voeg je de aalbessenconfituur samen met de room en de cognac bij de saus en laat nog eventjes inkoken.

Ik weet nog altijd niet zeker hoe ik al die jaren heb kunnen doorbrengen zonder ooit varkenswangentjes te ontdekken. Voor mij waren ze de ontdekking van 2010 en toch heeft het geduurd tot 2012 om er eindelijk over te bloggen. Ongelooflijk en bijna onvergeeflijke.
Als u mij vraagt naar wat varkenswangertjes dan precies smaken, dan moet ik u het antwoord schuldig blijven. Varkenswangetjes zijn zoals de naam het al zegt effectief de wangen van een varken en smaken naar geen enkel ander stukje varkensvlees. Wat ik u wel kan zeggen is dat ze het uitgelezen stukje vlees vormen om een lekkere stoofpot mee te bereiden. Ondertussen beginnen ze in Vlaanderen echt wel een hype te worden. Vroeger gebruikte slagers ze enkel gepekeld in hun breugelkop, maar sinds zowel Peter Goossens als Jeroen Meus ermee aan de slag gingen op televisie, zijn ze veel makkelijker te krijgen. Wat niet wegneemt dat ik u echt op het hart wil drukken om goede kwaliteit wangetjes te kopen en daar zit jammer genoeg erg veel verschil op. Een keertje heb ik me gewaagd aan wangetjes van colruyt en geloof me vrij… ik zal het niet snel meer herhalen. Goede wangetjes dus! En verder vooral genieten van dit heerlijke gerechtje!

INGREDIËNTEN

1 kilo varkenswangetjes
2 uien
2 flesjes donker bier (Ik gebruikte deze keer brugse zot bruin, maar werkte in het verleden met leffe en grimbergen)
2,5 dl kalfsfond
5 speculaasjes
een snuifje speculaaskruiden
klassiek kruidentuiltje
1 snede wit brood besmeert met graantjesmosterd
1 eetlepel loonse siroop
afhankelijk van de bitterheid van het bier een koffielepel kandijsuiker
peper en zout
boter

Niet alle varkenswangetjes dienen ontvliest te worden. In de meeste gevallen diende ik dit niet te doen en waren ze redelijk schoon als ik ze aankocht. Controleer dus goed of er stugge, dikke vliesjes aan de buitenkant van het wangetje zitten. Indien ja, snij deze er dan zeker af.

Verhit de boter in een stoofpot en schroei hierin de varkenswangetjes dicht. Haal de varkenswangetjes uit de pan en fruit de fijngesnipperde uien in het overgebleven vet. Plaats de wangetjes terug in de pot en overgiet met het bier en de fond. Voeg de speculaasjes, de speculaaskruiden, het kruidentuiltje en het witte brood toe aan de stoofpot. Plaats het deksel erop en laat 2 uur tot 2,5 uur zachtjes pruttelen.

Belangrijk bij een varkenswangetjes is dat deze zachtjes gegaard worden. Het is echt “stoofvlees” die hoe langzamer de hitte erin komt en hoe langer ze de tijd krijgen om te garen, hoe malser het vlees. Als de wangetjes echt goed bereid worden dan vallen ze in stukjes uit elkaar als je erin begint te snijden en smelten ze op je tong. De wangetjes bestaan namelijk uit veel pezen en zenuwen, die veranderen in een aangename gelatine.

Wanneer de wangetjes gaar zijn schep je er de loonse siroop onder en kruid je af met peper en zout. Proef even aan de saus. Wanneer je bitter bier gebruikt kan het nodig zijn om nog een beetje kandijsuiker toe te voegen, voor een lichte zoete toets.

Risotto is comfort food eerste klas. Soms wil ik niets liever dan een groot bord risotto en verder niets. Daarom ook dit receptje voor het foodblog event van de maand januari. Zoals ik een een vorige blogpost over risotto al zei is het erg belangrijk om een goede soort risotto rijst te gebruiken. En als jullie me niet geloven dan kunnen jullie hier nog eens de foto zien van een de gelijkenis tussen een goede risotto rijstkorrel en de variant van Bosto die je overal in de supermarkt vind. Ikzelf gebruik arborio, maar je kan natuurlijk ook nog andere soorten gebruiken, zoals carnaroli en Vialone Nano.

INGREDIËNTEN

240 gram risottorijst (Dit lijkt misschien veel voor twee personen, maar geloof mij, het is een hoofdgerecht.)
60 gram gemalen parmezaanse kaas
2 fijngesnipperde sjalotjes
1 fijngesnipperd teentje knoflook
scheutje olijfolie
60 gram boerenboter
5 dl paddestoelenbouillon (als je deze niet kan vinden in de winkel kan je dit vervangen door groentenbouillon. Maar het loont echt de moeite om ernaar opzoek te gaan. Het verschil is echt dag en nacht als je paddenstoelenbouillon gebruikt.)
1 dl droge witte wijn
300 gram gemengde boschampignons

Verhit op een rustig vuur in een stoofpot het scheutje olijfolie. Fruit hierin de sjalotjes en het teentje knoflook aan.
Voeg na een drietal minuten de rijstkorrels erbij. Schep alles goed om zodat de rijstkorrels allemaal een laagje vet krijgen.

Laat eventjes mee aanstoven.

Overgiet met de wijn en 2/3de van de bouillon. Zorg ervoor dat de rijst zeker volledig onderstaat. We kunnen later altijd nog vocht toevoegen, maar er terug afnemen is niet meer mogelijk. Plaats een deksel op de pot en laat zachtjes sudderen.

Bij risotto is het belangrijk dat je niet al te veel roert, schudden met de pot is eigenlijk idealer, maar zoals ik leerde tijdens mijn verblijf in Italië eigenlijk niet noodzakelijk. De rijst vertrouwen en het vocht zijn werk laten doen is de kunst van een lekkere smeuïge risotto. Controleer wel regelmatig de garing van de rijst en indien nodig voeg je af en toe wat bouillon bij.

Scheur ondertussen de boschampignons in stukken. Scheur klinkt vreselijk, dat weet ik. Maar in een risotto zoals deze heb ik graag een beetje authenticiteit en daar ze te scheuren krijg je mooie rustieke stukjes. Daarbij minder afwas, dus meer tijd om te genieten van je bordje! Bak de paddestoelen kort aan in een pan met wat olijfolie en een beetje gesnipperde knoflook.

Wanneer de rijstkorrels gaar zijn voeg je de boter toe en plaats de het deksel nog eventjes op de pot. Laat de boter gewoon smelten bovenop de risotto. Pas wanneer de boter volledig gesmolten is schep je met een houten lepel of pannenlikker alles door elkaar. Voeg nu ook de Parmezaanse kaas en de champignons toe. Schep nog alles eventjes goed door elkaar en dien dampend warm op.

Enige tijd geleden schreef ik op mijn andere blog over een heerlijke soep die ik had gemaakt en die volgens mij iedereen moet maken of toch minstens een keer in zijn leven moet proberen. Ondertussen zijn we een hele tijd verder en kom ik er eindelijk toe om het receptje hier te posten. Ik blijf erbij… het is de beste maaltijdsoep die ik ooit gemaakt heb. En als ik ooit een kookboek zou mogen publiceren wel dan komt deze soep op de cover of toch zeker op de eerste pagina met de melding “MUST TRY”.

Diezelfde opdracht telt voor u trouwens ook, MUST TRY! Ow en voor je de zwarte olijfjes je laat afschrikken… doe ze erin, geef ze een kans en ontdekt dat het super lekker is.

INGREDIENTEN:

2 sjalotjes
3 teentjes look
3 wortelen
2 raapjes
1 rode paprika
1 courgette
3 liter kippenbouillon
2 kippenbouten
1 theelepel kaneel
1 theelepel komijn
een snuifje chilivlokken
2 eetlepels raz el hanout
1 theelepel chilipoeder
1 doos kikkererwten
een snuifje zout
enkele zwarte olijfjes
verse koriander
snelkook couscous

Vermits er veel groenten in de soep gaan begin je best met deze schoon te maken en in hapklare stukken te snijden.

De sjalotjes mooi in halve maantjes, de knoflookteentjes pletten, de wortels in schijfjes, de raapjes in halve maantjes, de paprika in blokjes en de courgette in gehalveerde sneetjes.
Verhit in een grote casserole een beetje olijfolie en stoof hierin de groenten gaar. (Best in de volgende volgorde: sjalot + look, wortel + raap, paprika + courgette)
Kruid het groentenmengsel met de kaneel, komijn, chilivlokken, raz el hanout en de chilipoeder. Schep alles goed door elkaar, blus met de bouillon en leg de kippenbouten mee in de soep. Snij ondertussen de onderste steeltjes van de koriander en bindt deze samen met keukentouw en voeg deze nu bij de soep.

Plaats een deksel op de soep en laat zachtjes pruttelen tot het vlees van de bouten valt en de groenten gaar zijn.
Haal de bouten uit de soep, vis ook meteen de koriandersteeltjes uit de soep en giet de kikkererwten af. Voeg de uitgelekte kikkererwten bij de soep en laat nog eventjes rustig verder pruttelen.

Pluk ondertussen het vlees van de bouten en verdeel in kleine stukjes kip. Hak de verse koriander fijn en kruid de soep bij naar smaak. (Voeg zeker een beetje zout toe, maar naar smaak kan er extra raz el hanout en dergelijke toegevoegd worden.)

Giet in een grote kom een beetje snelkook couscous. Denk eraan dat deze couscous serieus in volume toeneemt. Dus begin met een beetje, toevoegen kan later nog altijd. Schep de soep over de couscous er roer er even door zodat deze niet allemaal aan de bodem gaat kleven.
Snij ondertussen de zwarte olijfjes in ringetjes.
Werk de soep af met de zwarte olijfjes en wat verse koriander.

INGREDIËNTEN

350 gram kerststol
1/2 liter volle melk
2 eierdooiers
200 gram witte kristalsuiker
1 dl room
50 gram rozijnen
een flinke scheut amaretto

Snij de kerststol in stukken en verwarm ondertussen de oven reeds voor op 180 graden.
Verwarm de melk samen met de kristalsuiker tot het kookpunt en giet deze over de stukjes kerststol.
Plaats op een zacht vuurtje en roer alles goed door elkaar tot je een dikke gebonden massa krijgt.
Schep hieronder de rozijnen en de amaretto.
Meng de room met de eierdooiers en klop dit met een vork tot een homogene massa.
Giet dit bij de kerststolmassa en roer goed om.
Schep het mengsel in een cakevorm en bak gedurende 40 à 45 minuutjes in de oven.

2012 is gestart met onmiddelijk een van mijn goede voornemens uit te voeren.
Het maken van een echte, verse bearnaisesaus. Meestal speel ik daarbij een beetje vals en maak ik een snelle versie met dragonazijn.
Maar wees eerlijk, als je zoveel met eten en smaken bezigt bent als ik, kan je toch niet met een amateursaus aankomen zetten.
Voor meer informatie over de gastrique kunnen jullie altijd deze post er eens op nalezen.
Neen, het was tijd om de koe bij de hoorns te vatten en een echte bearnaise te serveren. En hoewel het een eenvoudig receptje lijkt, was het een van de zenuwslopendste momenten in de keuken ooit.

INGREDIËNTEN

Voor de gastrique

1 dl droge witte wijn
1 dl natuurazijn
1 dl koud water
100 gram dragon (dit mogen gerust de steeltjes zijn)
100 gram fijngesnipperde sjalot
1 bouquet garni
5 gekneusde witte peperbolletjes

Voor de effectieve saus

1 dl gastrique
250 gram geklaarde boter
4 eidooiers
fijngesnipperde dragon en kervel

Meng in een steelpannetje alle ingrediënten van de gastrique samen. Breng dit alles samen aan de kook tot je ongeveer 1 dl vocht overhoud.

De gastrique kan in een afgesloten flesje weken bewaard blijven in de koelkast. (Je laat de kruiden dan gewoon in het vocht liggen. Zeven doe je pas vlak voor gebruik.)

Verwarm wat water in een grote kookpot en plaats daarin een steelpannetje. (Het allerbeste is hiervoor een echte sauspan te gebruiken, gezien deze beter de warmte verdelen.) Zorg ervoor dat de bodem van de sauspan het water in de kookpot raakt, zodat de steelpan altijd warmte krijgt van het water.
In de steelpan klop je de eidooiers samen met de gastrique tot een licht maar stevig schuim. Ideaal om te kloppen is natuurlijk het kloppen in de klassieke 8 vorm. Maar als je net zoals ik al na vijf minuten je pols niet meer voelt (of net ontzettend hard voelt van de pijn) schakel je over naar gewoon kloppen. Het is gewoon uiterst belangrijk dat je de volledige oppervlakte klopt en niet steeds op hetzelfde plekje. Dus goed alle hoekjes en kantjes meenemen in je klopproces. Ook erg belangrijk, laat je eieren niet warmer worden 70 graden. Vanaf 70 graden gaan eieren stollen en krijg je een goed geklopte omelet, wat natuurlijk niet de bedoeling is.
Wanneer het schuim goed gebonden is en de tectuur naar je wens is, giet je in een zachte straal de geklaarde boter erbij. Blijf ondertussen constant doorkloppen tot alle boter is opgenomen. Met opgenomen bedoel ik ook echt opgenomen, er mag geen vettig laagje meer op de saus drijven.

Meng nu de fijngesneden dragen en kervel door de saus en serveer… zoals wij misschien wel met een lekkere steak en Belgische frietjes!

Groentenhandelaar Staes –> Staan op verschillende markten in het Antwerpse. Zeer tevreden van. Hele goede kwaliteit met lange houdbaarheidsdatum. Wat er op wijst dat zij niets uit de diepvries halen.

Het groentenhofke –> Klein fruit en groentenwinkeltje in Kontich met beperkte openingstijd, maar wel zeer verse producten. Hebben een groot aanbod aan vergeten groenten.

‘t fruithoekse in Beveren –> Is van oorsprong eigenlijk een kruidenierszaak waar ze zich gespecialiseerd hebben in fruit en groenten. Vooral hun fruit is van erg goede kwaliteit en ik ben grote fan van hun rauwkost toog.

En mijn vaste boeren. Voor aardbeien heb ik een vast adresje in Melsele. (Geen naam gewoon een stalletje rond de weg.) Idem dito met druiven in Hoeilaart, Asperges in puurs, Champignons in Broechem en een manusje van alles in Stabroek.

VLEES

Slagerij Dierendonck –> Echt mijn favoriete slager in België. Hier rijden we speciaal voor naar Sint Idesbalt en terug. Leverancier aan verschillende sterrenrestaurants, maar vooral gewoon vlees van topkwaliteit. Heel groot assortiment aan steaks. (Een van de enige slagers waar ik wagyu beef te pakken kan krijgen.) Maar echt verslaafd ben ik aan zijn kop.

Keurslagerij De Laet en Van Haever –> Dichter bij huis mijn grote favoriet, hoewel Hove toch ook nog wel een ritje met de auto is. Gigantisch aanbod en er zitten heel wat specialekes bij. Ik ben een gigantische fan van hun huisgerookt paardje. Echt het lekkerste gerookt paardje dat ik ooit at. Allemaal lokaal vlees. Zijn rundsvlees komt van een kweker uit Kieldrecht en lamsvlees komt net over de grens in Nederland. En lokale producten daar ben ik een ongelooflijke fan van!

Keurslager Michielsen –> In hartje Antwerpen al jaren een begrip en je moet wat geduld hebben. De wachtrijen zijn gigantisch, zeker op zaterdag staan de mensen een heel stuk op straat aan te schuiven.

Slagerij Vermeulen –> Gelegen in de criee en vooral mijn favoriet voor als ik speciallekes. Echt topkwaliteit, ik koop hier de zachtste varkenswangetjes die ik ooit at. Ongelooflijk lekker!

Slagerij Rondou –> Als ik ook maar in de buurt van Leuven kom (en in de buurt is in mijn ogen een zeer ruim begrip) dan moet ik langst Rondou gaan! Gekend dankzij Jeroen Meus, maar al jaren in mijn lijstje van favoriete adressen. Van vader op zoon is dit nog een echte artisanale slagerij. Ze hebben ongelooflijk lekkere worsten en ik koop er altijd ham, die maken ze namelijk zelf.

ANDERE ADRESJES DIE DE MOEITE WAARD ZIJN:

Bakkerij Manus –> Hun hoofdhuis zit in Brasschaat en hun bijhuis in Kapellen. Hometown of my husband. Hij heeft mijn hart tien jaar geleden definitief gestolen met een van hun taartjes en sindsdien is het grote liefde tussen ons. (De bakkerij en mij, tussen de husband en mij was het al grote liefde. ) Ze hebben superlekker stokbrood en hun patisserie is to die for!

Bakkerij Schoenaerts –> Levensgevaarlijk want dicht bij mijn werk. Ze hebben er chocoladebrood dat bij ons op dienst in ongeveer 10 minuten verorbert is. En koffiekoeken die strafbaar zouden moeten zijn!

Stephan De Strooper –> Ja ja, die van de beste bakker van Vlaanderen. Als we naar de kust rijden voor Slagerij Dierendonck dan rijden we meteen langst dit adresje. Lekkere taartjes heeft die man. Om over zijn zeeschuim uitvinding nog maar te zwijgen.

Del Rey –> De pralines van de chocolate line in Antwerpen zijn goed, heel goed zelf. En de man is een fenomeen. Maar laat me kiezen tussen pralines van Persoone en Del Rey en ik kies zonder enige twijfel voor Del Rey. Ik ga heel eerlijk zijn… de prijs is er ook na. Daarom koop ik hier alleen bij hele speciale gelegenheden. Maar dan is het ook wel echt genieten.

Kaashandel Vervloet –> Ook weer hartje stad in een van die gezellige middeleeuwse straatjes. Heel, heel veel kaas, waaronder de echte Achelse blauwen waar de mannen in mijn familie aan verslingerd zijn. Ik kom en blijf komen voor hun ongelooflijke keuze aan geitenkaasjes.

Kaasmeester Van Tricht –> Ja laten we eerlijk zijn, Van Tricht is een begrip in België. Dus ja, ik koop er ook. Niet zo zeer om de kaas, die heerlijk is, maar vooral om de professionele uitleg en de vriendelijke service!

Vishandel De Walvis –> Hier ben ik beginnen komen omdat ik het zo ongelooflijk leuke naam vind. Ik kan het niet helpen. Vishandel de walvis is gewoon tja… schattig. Ik ben er blijven komen wegens de geweldige kwaliteit. In principe rijden we voor vis naar de zee, zo simpel is het. Maar voor de Walvis maak ik een uitzondering als we in de buurt van Leuven zijn.

Vishandel Birger –> Zoals ik al zei voor vis rijden we naar zee. En dan gaan we altijd naar Birger. Weg van de toeristenvalletjes op de kaai, een zijstraatje in. Heerlijke garnalen en garnaalkroketjes!

Je hebt gerechtjes die eruit zien alsof je er heel wat tijd en energie hebt ingestoken. De meeste gerechtjes die er zo uitzien zijn ook tijdrovend om te maken. Maar af en toe zit er zo eens een sneaky gerechtje tussen dat je eigenlijk op 5 minuten geserveerd had, maar waar mensen van zeggen: ?wauw?. Dit gerechtje is er zo eentje! Het stond op de lunchkaart bij het museum voor Belgische kazen (waarover later meer) en ik heb het zo goed als ik kon proberen te benaderen.

INGREDIËNTEN VOOR 2 PERSONEN

Brickdeeg
1 appel (een vast appel. Dus geen kookappel!)
1 stukje Pere Joseph
2 eetlepels gebakken spekblokjes
2 koffielepels honing (vloeibare honing werkt het makkelijkste)
2 koffielepels fijngehakte gemengde nootjes (ik had een mengeling van pistache, amandelen en pijnboompitjes)
2 eetlepels blanke rozijntjes
2 eetlepels gedroogde abrikozen
25 ml porto
50 ml loonse appelsiroop
kooktouw

Verwarm de oven voor op 200 graden en ga dan nog eventjes relaxen in de zetel. Dit gerechtje heeft echt maar een paar minuutjes voorbereiding nodig.
Schil de appel en snijdt hem in brunoise.
Leg twee brick-deegjes boven op elkaar. (Ik heb het geprobeerd met slechts een brickdeegje maar dan scheurt het door de zwaarte door.)
Beleg het deeg met de fijngesneden appeltjes, met de fijngehakte nootjes, wat rozijntjes , een beetje spekblokjes, enkele blokjes kaas en enkele fijngesneden abrikozen. Lepel hierover een klein beetje honing.
Klop het eigeel los met een beetje water en bestrijk hiermee de zijkant van het brickdeeg. Neem het brickdeeg nu vast en bind samen als een zakje met het kooktouw. Plaats 10 minuten in de oven.
Meng ondertussen de porto en de loonse appelsiroop in een koffiekopje door elkaar. Plaats voor 1,5 minuten in de microgolfoven op 750 watt en meng hierna nog eens goed door elkaar.

Schik op een bordje de salade met nog wat extra stukjes rozijntjes, abrikozen en nootjes. Plaats hiernaast het beursje en schenk er wat van de saus rond.

Zoals ik al zei… bijna geen werk en toch het Wauweffect op je bord!

Veldsla is zowat de enige sla die tijdens de winter als lokaal product te verkrijgen is. Een echte wintersla dus! En hij combineert dan ook nog eens heerlijk met look. Erbij gaf ik een stoofpotje van varkensvlees in Sint Hubertussaus. Klassiek gemaakt met wild, maar voor een budgetvriendelijkere oplossing… varken in de hoofdrol.

INGREDIËNTEN

Voor de puree

1 kilogram bloemige aardappelen
50 gram roomboter
25 cl volle melk
2 sjalotjes
4 tenen knoflook
250 gram veldsla

Voor de Sint Hubertussaus

2 varkenslapjes
¼ dl wildbouillon
1 flesje rodenbach
1 glaasje porto
1 eetlepel veenbessengelei
½ theelepel mosterd
peper en zout
snuifje suiker
koffielepel gember
1 dl room
Champignons

Schil de aardappelen, snij is in gelijkmatige blokjes en kook ze gaar in ruim gezouten water.
Snipper ondertussen de sjalotjes en de knoflook fijn en fruit deze aan in de helft van de boter. Doe dit op een matig vuurtje,want het is de bedoeling dat we de sjalot laten karameliseren. Dit kan enkel als dit traag gebeurt, anders zou de ui verbranden.
Wanneer de aardappelen gaar zijn, giet u ze af en bloem je ze op in de warme pot op het vuur. Stamp ze met een pureestamper fijn en kruid met peper, zout en nootmuskaat. Voeg een scheutje melk en de rest van de boter toe om de puree smeuïger te maken. Voeg pas op het laatste de veldsla toe. Door de warmte zal de hoeveelheid sla slinken en snel garen. Proef en kruid eventueel nog wat extra bij.

Snij de varkenslapjes in dunne reepjes en laat deze een uurtje marineren in een mengsel van de wildbouillon, rodenbach, de gember en een snuifje suiker.
Haal de varkensreepjes eruit en dep droog met een keukenpapiertje.

Verwarm ondertussen een stevige steelpan (type gietijzer) of een stoofpot op het vuur en laat hierin de marinade opkoken. Laat koken tot het vocht voor de helft gereduceerd is. Zeef het ingekookte vocht en voeg daarna de aalbessengelei, de mosterd en de porto toe. Laat terug inkoken. Voeg nu de room toe en laat inkoken tot een gebonden saus. Pak ik een andere pan de varkensreepjes gaar en voeg samen met de champignons toe aan de saus. Laat kort samen even pruttelen en serveer.

Geen echt recept deze keer, eerder de tip voor een heerlijk (maar gevaarlijk) winters drankje!

Bombardino is de naam van een Italiaans drankje dat voornamelijk op de skipistes wordt gedronken. Traditioneel is het een drankje dat gemaakt wordt door de helft advocaat te mengel met de helft brandewijn en dan afgewerkt met een serieuze dot slagroom.
Vermits ik niet zo een fan ben van brandewijn, maakte ik mijn eigen versie van dit drankje, met mijn lievelingslikeur, namelijk amaretto.

Heel simpel neem 1/2^de advocaat meng dit met 1/2^de amaretto en warm dit zachtjes op. Zorg ervoor dat het mengsel niet gaat koken!

Giet in een theeglas, werk af met een toef slagroom en een snuifje amandelpoeder of cacaopoeder.